
Η έκθεση εστιάζει όχι στην ίδια την υπόσχεση, αλλά σε ό,τι απομένει όταν αυτή παραβιάζεται ή ξεθωριάζει: το ίχνος, η σκιά και η εύθραυστη αρχιτεκτονική που συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και αφού η βεβαιότητα έχει καταρρεύσει.
Μέσα από διάφορα μέσα και υλικά, τα έργα προσεγγίζουν την έννοια της υπόσχεσης ως μια ασταθή περιοχή μεταξύ παρουσίας και απουσίας· ως μια σχέση που μεταμορφώνεται, διατηρείται και διαλύεται, επιτρέποντας την εμφάνιση νέων νοημάτων.








